سجود آدم مرا از درك امتحان برهانيدى ، سجود كردمى ، ليكن شناختم از حقّ كه مرادش طرد منست از درگاه . چون قادر بودمى كه خود را از امتحان او برهانيدمى ، و من محدث و او قديم ؟ ( 1016 ) قال : فهم كن ، اى عارف ! كه او در محلّ عرفان اين صفات بود . حقّ خبر داد از طرد او . آيس شد و متابعت مشيّت كرد . در بحر جبر افتاد . كفرش از دو جهت حاصل شد : از ترك امر و دعوى علم قدر ، و قدر سرّ ذات است « لا يطلع عليه أحد من خلقه » . سيد فرمود « القدر سرّ اللّه ، فلا تفشوه . » و بروايتى ديگر « القدر سرّ من أسرار اللّه لا يطلع عليه ملك مقرّب و لا نبىء مرسل . » مشيّت سرّ حقّست ، و آن حقّ ربوبيّت است ( و أمر حقّ عبوديّت ) « 10 » . نشايد كه كسى آن را به ترك بگويد . هر كه دعوى كند به ترك امر و رؤيت مشيّت ، « 11 » به عبوديّت و ربوبيّت جاحدست . ( 1017 ) از آن گفت حسين بن منصور كه « ابليس را براى آن « عزازيل » خواندند كه از مكان خود معزول بود ، و از بدايت به نهايت نرسيد . از بدايت شقى بيرون آمد . » « 15 »

--> ( 10 ) ( و أمر حق عبوديت ) : لا يجوز لأحد أن يتصرف فيه ، و الأمر حق العبودية A ( 11 ) و رؤيت مشيت SM : برؤية المشيئة A ( 15 ) و از بدايت . . . آمد SM : ما رجع من بدايته الى نهايته فخرج من نهايته اى من شقاوته A